Eχω έναν αλάνθαστο τρόπο να αντιλαμβάνομαι πλέον πότε είναι η πιο hot στιγμή μιας συναυλίας: όταν όλοι ανοίγουν κινητά και ψηφιακές για να καταγράψουν αυτό που εξελίσσεται μπροστά τους και να μην το αφήσουν να ξεφύγει. Oχι ότι δεν το έχω κάνει κι εγώ. Απλά κάποια στιγμή στην πορεία (στους Depeche Mode πέρυσι, I think) έπιασα τον εαυτό μου να προσπαθεί να γράψει κάτι για μετά, αντί να το ζει τη στιγμή που συνέβαινε. Κι έτσι συνειδητά δεν πήρα ψηφιακή χθες το βράδυ στους Placebo, αν και πρώτη φορά τούς έβλεπα. Ημουν και μερικά γραμμάρια ελαφρύτερος και άφησα το άγχος της κάμερας πίσω μου. Στο κάτω κάτω, το μυαλό μου έχει μερικά megabytes ελεύθερα ακόμα…
Μάρκος Καρασαρίνης
2 σχόλια
Ιουνίου, 15 2007 σε 9:44 μμ
Διαβάζω και στο Free τα άρθρα σας και έχουν πολύ ενδιαφέρον.
Εχετε δίκιο για αυτό με την κάμερα: Ζήσε τη στιγμή!
Ιουνίου, 17 2007 σε 12:28 πμ
Μάρκο μου, ακριβώς το ίδιο πράγμα σκέφτηκα πριν φύγω από το σπίτι μου για να πάω στη συναυλία. Αυθόρμητα έπιασα την κάμερα για να τη βάλω στην τσάντα μου, κοντοστάθηκα και σκέφτηκα: «Καλύτερα να απολαύσω αυτό που θα βλέπω και θα ακούω απόψε παρά να προσπαθώ και πάλι να βάλω τη σωστή ρύθμιση στη μηχανή για να μη βγουν οι φιγούρες του Μόλκο υποφωτισμένες».
Ηταν η τρίτη φορά που είδα τους Placebo χωρίς να έχω επάνω μου κάμερα και τελικά αυτές οι τρεις συναυλίες πρέπει να παραδεχθώ πως είναι και οι αγαπημένες μου.
Ασχετο, αλλά μου έλειψε το «Post Blue» από το live στον Λυκαβηττό.