Η αιώνια Αντζελα…
1. «Εγώ έναν άνθρωπο φοβάμαι στη ζωή μου, τον Θεό».
Κι ο Θεός σάς φοβάται, κυρία Δημητρίου. Σαν άνθρωπος κι αυτός…
2. «Η επιτυχία εξαπλώνεται πάνω μου».
Σαν τη μυκητησιακή δερματοπάθεια ένα πράγμα;
3. – Μα δεν τίθεται θέμα. -Οχι, το τίθω εγώ!
Τίθω, τίθεις, τίθει κ.ο.κ.
4. «Το σπίτι μου το έχω κάνει υπέροχο, κανονικό μαυσωλείο».
Με νεκρούς κτλ.;
5. «Παρακαλώ να χαμηλώσουν τα φώτα γιατί τώρα θα πω ένα τραγούδι off the record».
Να κλείσουμε τα κασετόφωνα δηλαδή;
6. «Για να διατηρηθώ σε φόρμα τρώω μόνο είδη υγιεινής».
Μπιντέδες διαίτης;
7. «Φέτος (σ.σ.: δηλαδή, πέρυσι, πρόπερσι, αλλά who cares?) το καλοκαίρι είχα πάει στην Κρήτη και είχα ένα σπίτι με θέα τον Ατλαντικό κι ήταν υπέροχα».
Βλέπατε και το Αγαλμα της Ελευθερίας τα βράδια φωτισμένο;
8. – Κυρία Δημητρίου, σ’ αυτή τη συναυλία τα τραγούδια που είπατε ήταν ανέκδοτα; – Οχι, κάθε άλλο, ήταν πολύ σοβαρά.
Είπατε κι αυτό το ζειμπέκικο με τον Τοτό;
9. – Εσείς, κυρία Δημητρίου, θέλετε να κάνετε μια δήλωση; – Βεβαίως και θα κάνω. Γιατί να μην κάνω; Ολοι κάνουνε… Εγώ να μείνω αδήλωτη;
Προς Θεού! Δηλωθείτε όπως θέλετε.
10. «Ρε παιδιά, δεν καταλαβαίνω αραβικά, δεν είμαι Αραβίδα!».
Δεν πειράζει καταλαβαίνουμε εμείς. Τι κι αν είμαστε Κινεζίδες;
11. – Ποια η γνώμη σας για τις μειονότητες; – Α, δεν ξέρω, χρυσό μου. Εγώ έχω μόνο πλεονεκτήματα.
Είναι πασιφανές!
Και εξηγούμαι: Μπορεί το summer of ‘07 η Αντζελα με δυσκολία να γεμίζει το μαγαζί όπου εμφανίζεται στα Ματογιάννια και τα μαργαριτάρια της να διαβάζονται ξεπερασμένα, σημασία ωστόσο έχει ότι εγώ πάντα ήθελα να της αποδώσω δημοσίως RESPECT. Και το έκανα.-
Βασιλική Γεωργά
